Ik stap op de tram en zie wat er om me heen gebeurt. Het is moeilijke om te beseffen dat dit de laatste keer is. De laatste keer dat ik zie hoe het duinenlandschap langs mijn ogen voorbijraast. Hoe de tram bijna even snel als de wind over de rails bijna vliegt. Het opstuivende zand, de hangende duinen, de woeste zee, de ondergaande zon, het zand tussen mijn tenen, de zilte zeelucht, de wind door mijn haren. Plots is het allemaal gedaan.

En dan kom je thuis, na een maand. Heimwee dat had ik niet, ik miste enkel mijn kleine kater Kamiel. Het is soms gek om te beseffen hoe de tijd ons ontglipt en dan sta je daar weer een maand later. Een vreemd gevoel vind ik het.

Maar oost-west, thuis best. Altijd fijn om weer thuis te komen.

Herkennen jullie dit gevoel?

Op de foto: mijn nicht

Reacties

Ik herken echt helemaal wat je bedoelt! Tijd is echt altijd zoiets raars. Maar leuk om te horen dat je het zo fijn hebt gehad op vakantie! Nog veel plezier 🙂 x

Ik ben altijd enorm blij als ik naar zee mag. Het is op enkele jaren onze tweede thuis geworden. Ik kan me niet voorstellen wat ik zonder zou doen. Maar hoe graag ik daar ook ben en hoeveel pijn het soms doet om afscheid te nemen, het gevoel van thuiskomen op je eigen plekje voelt altijd wel enorm fijn. Het geeft me een gevoel van rust. Leuk geschreven, Klaartje!

Oh, die foto is echt magisch. Waaauw! Ik ging overlaatst ook naar zee, en ik mis het nog steeds. Maar ja, zoals je zegt, thuis komen is ook altijd heeeel erg fijn! Super mooi geschreven, en ik herken meteen alles wat je daar beschrijft over de zee. 🙂

Prachtige foto! De zee is zo fijn, het klinkt als een heel leuke vakantie. Jammer dat de vakantie altijd zo snel voorbij vliegt!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Vraag steeds toestemming bij het gebruik van mijn beeldmateriaal en tekst.